Szwecja przez dłuższy czas, być może jako jedyny kraj na świecie, nie miała oficjalnie swojego dnia święta narodowego, co wydaje się symptomatyczne dla szwedzkiego sceptycyzmu do jakichkolwiek patriotycznych manifestacji. Na przełomie wieku XIX i XX, w okresie erupcji romantycznych uczuć narodowych, wielu zapaleńców chciało, by Szwecja również miała swoje państwowe święto. Musiała się jednak bez niego obyć do czasu, gdy w cieniu pierwszej wojny światowej, z własnej inicjatywy, ludzie zaczęli obchodzić 6 czerwca Dzień Szwedzkiej Flagi. Tego dnia w roku 1523 Gustaw I Waza, który zerwał narzuconą od późnego średniowiecza unię z Danią, został obrany królem Szwecji, a w roku 1809 podpisano jedną ze szwedzkich konstytucji. Począwszy od roku 1916, 6 czerwca odbywała się uroczysta parada na sztokholmskim stadionie, podczas której król wręczał flagi przedstawicielom różnych korporacji. Później, gdy przeniesiono ją do Skansenu, muzeum etnograficznego pod gołym niebem, niemal całkowicie znikły akcenty wojskowe. Ale rangę oficjalnego święta narodowego 6 czerwca zyskał dopiero w roku 1983. Tego dnia odbywają się uroczystości w Skansenie z udziałem króla. Nie mają one, jak na przykład w Norwegii, charakteru święta ludowego. Niewiele jednak krajów może się poszczycić tyloma prywatnymi masztami flagowymi. Nawet w inne dni, jak choćby w dniu świętego Jana, w większości przydomowych ogródków, przed domkami letniskowymi i na balkonach miejskich wieżowców łopocą niebiesko-żółte flagi.